Την αφορμή γι' αυτό το post μου την έδωσε μια σύντομη ραδιοφωνική συνέντευξη που έδωσα χθες στον Alpha radio. Θέμα της (υποτίθεται) πως ήταν πώς τα social mediα μπορούν σε κάποιες περιπτώσεις να φανούν «επικίνδυνα» για τους εργαζόμενους ή/και υποψήφιους. Προετοιμάστηκα, κοίταξα τις έρευνές μου, τα αρθράκια μου, τα δεδομένα μου και βγήκα στον «αέρα».
´Οπως πάντα ο «τίτλος» χτυπάει άσχημα, κάνει εντύπωση…. «Οργανωσιακός Ψυχολόγος«. Anyway, το έχω συνηθίσει πια. Και αμέσως μετά την πρώτη (και μοναδική σχετική ερώτηση) αρχίζει η πίκρα… Οι «δημοσιογράφοι» να μιλούν ΠΟΛΥ, αλλά κυρίως να ξεφεύγουν από τα εργασιακά πλαίσια και να θέλουν να γυρίσουν την συζήτηση στα social media και στην προσωπική ζωή των χρηστών… Κι εγώ να προσπαθώ να το ξαναγυρίσω σε εργασιακά θέματα. Μετά ήρθε η τελευταία και τελειωτική ερώτηση που αφορούσε πώς οι χρήστες του FB καλύπτουν προσωπικά τους κενά, ή το «παίζουν» άλλες προσωπικότητες ή μπορούν να οδηγηθούν στην κατάθλιψη… Και με άφησαν «ξερό». Τους απαντάω, «λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να σας απαντήσω, δεν είναι αυτο το αντικείμενό μου και δεν θα ήθελα να μιλήσω για θέματα που δεν γνωρίζω καλά». Μάλλον ξαφνιάστηκαν και σε εκείνο το σημείο με αποχαιρέτησαν…
Θεωρώ ότι από τον τίτλο μου, κράτησαν μόνο το «ψυχολόγος». Αφού είναι ψυχολόγος, κάτι θα μπορεί να μας πει για την κατάθλιψη ή για τις διχασμένες προσωπικότητες, φαντάζομαι ότι θα σκέφτηκαν. Σιγά παιδιά μην κάνω και ψυχανάλυση… Δεν είμαστε «Νταβίντσηδες», όπως λέει ένας φίλος, να μπορούμε να κάνουμε χίλια δυο πράγματα καλά. Καλώς ή κακώς, οι πανεπιστημιακοί και ειδικά όσοι από μας είμαστε ενεργητικά δραστήριοι (και φιλότιμοι κυρίως…) είμαστε επαγγελματίες απόλυτης εξειδίκευσης. Δεν μπορείς να είσαι ψυχολόγος και να διδάσκεις marketing, για παράδειγμα, ή να είσαι οικονομολόγος και ταυτόχρονα και μηχανικός. Μπορεί να ζούμε στην χώρα του «Είσαι ο,τι δηλώσεις», όπως έχει πει ο Τσαρούχης, αλλά κάποιοι προσπαθόυν να είναι σωστοί επαγγελματίες… Να κάνουν καλά αυτά τα 1-2 πραγματάκια που ξέρουν να κάνουν και μόνο αυτά, χωρίς να εχουν άποψη επί παντός επιστητού.
Για τους παραπάνω λόγους λέω συχνά στα παιδάκια-φοιτητές μου…
- Αποφασίστε «τι είστε». Ποιος είναι ο επαγγελματικός σας τίτλος; Τι θα βάζατε κάτω απο το όνομά σας στην επαγγελματική σας κάρτα; Δεν μπορείς να είσαι Marketing/HR professional, για παράδειγμα.
- Γίνετε οι καλύτεροι (στον κόσμο!) σε αυτό. Διαβάστε, ασχοληθείτε, ψάξτε το, ώστε να έχετε άποψη, and stick with it. Δεν χρειάζεται να είναι για όλη σας την ζωή, αλλά για κάποια χρόνια σίγουρα.
- Δικτυωθείτε στον αντίστοιχο κλάδο. Γνωρίστε τους καλύτερους στον χώρο, μιλήστε τους, ζητήστε την συμβουλή τους.
- Επικεντρωθείτε ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ σε αυτό τον κλάδο, όταν ψάχνετε για δουλειά. Δεν είναι εύκολο αυτή την εποχή. Οι πραγματικά καλοί όμως, αυτοί που «γυαλίζει το μάτι τους«, τον βρίσκουν τον δρόμο τους, ακόμη και σήμερα.
Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα. Δυστυχώς στην Ελλάδα, λόγω οικονομικής ανάγκης ή λόγω ματαιοδοξίας υπάρχουν πολλοί «Νταβίντσηδες». Μπορεί να είναι δημοσιογράφοι (κυρίως), πανεπιστημιακοί-wannabe politicians, σεμιναριάκηδες, κλπ. Έχουμε πήξει στους «ξερόλες» με άποψη και «γνώσεις» επί παντός επιστητού. Πόσο με εκνευρίζουν…
Posted with Blogsy
ΙΩΑΝΝΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ 