Το κείμενο αυτό το γράφω με αφορμή το πρώτο TEDx που πραγματοποιείται σε Ελληνικό Πανεπιστήμιο, αλλά ταυτόχρονα ήταν και κάτι που είχα στο μυαλό μου εδώ και αρκετό καιρό, από τότε που παρακολούθησα για πρώτη φορά TEDx event, το TEDxAthens το 2011.

Για μένα προσωπικά εκείνη η πρώτη διοργάνωση αλλά και ακόμη περισσότερο η περσινή του 2012 ήταν μια μοναδική και πρωτόγνωρη εμπειρία. Θα μου πει κάποιος γιατί; Τόσα συνέδρια και σεμινάρια γίνονται πια… Τι παραπάνω/διαφορετικό σου έδωσε σε σχέση με άλλα επιστημονικά, επαγγελματικά, κλαδικά ή άλλα συνέδρια που και λόγω ιδιότητας παρακολουθείς ή/και συμμετέχεις ενεργά; Δεν προσφέρουν θέσεις εργασίας, δεν συνεισφέρουν στην «ανάπτυξη», δεν λύνουν τα προβλήματα των πανεπιστημίων, των επιχειρήσεων ή των ανέργων, δεν συνεισφέρουν σε νέα γνώση (συνήθως…), δεν είναι networking events, δεν, δεν, δεν…

Μετά από όλα αυτά τα «δεν» για ποιο λόγο κάποιος να ασχοληθεί και να πάει, ειδικά σε ένα φοιτητικό TEDx όπως το TEDxAUEB; Γιατί για μένα αυτές οι εκδηλώσεις-δραστηριότητες στην Ελλάδα (όπως και άλλες-δεν είναι λίγες για να πω την αλήθεια, όπως η AIESEC, το OpenCoffee, οι Atenistas, τα start-up weekends, το volunteer4Greece, το UpGreek Toursim, το Human Grid, κλπ) μου δίνουν αυτή την εποχή ΕΛΠΙΔΑ. Ελπίδα ότι δεν έχουν σβήσει τα πάντα, ελπίδα ότι τα δυο μου παιδιά θα ζήσουν σε ένα καλύτερο αύριο σ’ αυτή την πανέμορφη χώρα, ότι δεν θα χρειαστούν ούτε αυτά αλλά ούτε και εμείς ή και εσείς να ξενιτευτούμε για να κάνουμε απλά μια δουλειά (ή ακόμα καλύτερα μια δουλειά που γουστάρουμε να ξυπνάμε το πρωί και να την κάνουμε), ελπίδα ότι η νεολαία αυτής της χώρας δεν βλέπει (όχι όλη τουλάχιστον) Τούρκικα το βράδυ ή ενδιαφέρεται μόνο για το που θα φάει, θα πιει και θα διασκεδάσει το ΠΣΚ, ελπίδα ότι υπάρχουν ακόμη ΑΝΘΡΩΠΟΙ σε αυτή την χώρα που σέβονται και αναγνωρίζουν τον διπλανό τους, ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, χρώματος, εθνικής προέλευσης, κλπ.

Την ΕΛΠΙΔΑ εμένα αυτές τις μέρες θα μου την δώσουν στο TEDxAUEB παιδιά όπως ο Μαζίν που μέσα σ’ ένα χρόνο από την αποφοίτησή του θα πρέπει να έχει βρει δουλειά αλλιώς θα απελαθεί σε μια χώρα που δεν έχει ποτέ γνωρίσει (και που παρόλα αυτά δεν σταματά να χαμογελά), η Ειρήνη που έχει κάνει το κέφι της και τα πιστεύω της δουλειά, ο Κωσταπάνος, η Νόρα και όλη η υπόλοιπη ομάδα του TEDxAUEB. Την ΕΛΠΙΔΑ θα μου την δώσουν οι φοιτητές του ΟΠΑ που μέσω του Students Act πρότειναν τρόπους βελτίωσης της καθημερινότητάς τους στο πανεπιστήμιο.

Την ΕΛΠΙΔΑ επίσης θα μου την δώσουν οι ομιλητές που έκαναν το δικό τους «Redefining Reality», άνθρωποι όπως η φοιτήτριά μου η Σόφη που δεν δίστασε, έφυγε, πρόοδευσε, ευτύχησε, επιστρέφει και προχωράει… Η Πετρούλα που ζώντας την καθημερινότητα του (δύσκολου και μίζερου πολλές φορές…) Ελληνικού πανεπιστημίου διατηρεί το πάθος της, την όρεξή της, την ελπίδα της για τον ρόλο της εκπαίδευσης στην σημερινή κοινωνία. Ο Σωτήρης που, άκουσον άκουσον, μαζεύει χόρτα και ραδίκια ο άνθρωπος πείθοντας μεγάλους και τρανούς σεφ για την χρησιμότητα και αναγκαιότητά τους στην μαγειρική τους, η Σύλβια που μέσα από την εκπομπή της (στην χαβούζα της Ελληνικής TV) μας δείχνει ανθρώπους-παραδείγματα και όλοι οι υπόλοιποι ομιλητές.

Πάνω απ’ όλα αυτά όμως ΕΛΠΙΔΑ θα μου δώσεις ΕΣΥ. ΕΣΥ νεαρέ φοιτητή μου και νεαρή μου φοιτήτρια  που θα ξεκουνηθείς από την καφετέρια (ή ακόμη και από την βαρετή διάλεξη που σου κάνω εγώ ή ο συνάδελφος) για να δεις και να ακούσεις κάτι διαφορετικό. Για να δεις και να ακούσεις πώς συνηθισμένοι άνθρωποι μπορούν να κάνουν μεγάλα πράγματα, πώς εσύ ο ίδιος θα βάλεις το λιθαράκι που μπορείς και στο μερίδιο που σου αναλογεί για να γίνει κάτι, να αλλάξει κάτι σε αυτή την χώρα, να νοιώσεις καλύτερα και εσύ και εγώ και οι άνθρωποι γύρω σου βλέποντας ότι δεν μιλάμε για «πυρηνική επιστήμη», αλλά για μικρά πράγματα-καθημερινά. Όπως έλεγε και ο Gandhi: «You have to be the change you want to see in the world»

Το TEDxAUEB διεξάγεται στις 15 Μαρτίου στο ´Ιδρυμα Κακογιάννη και διοργανώνεται από μια ομάδα φοιτητών του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Περισσότερες πληροφορίες μπορείς να βρεις σε αυτή την ιστοσελίδα. Ελπίζω να σε δω εκεί…