Πρόσφατα είχα συζητήσει τους λόγους γιατί να παρακολουθήσεις το TEDxAUEB, το πρώτο TEDx event σε Ελληνικό πανεπιστήμιο. Πριν ελάχιστες ώρες η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με επιτυχία και την ώρα αυτή οι κύριοι συντελεστές του (η φοιτητική ομάδα που το ανέλαβε και το έφερε εις πέρας) διασκεδάζουν μετά μουσικής!
Με την συναισθηματική φόρτιση από την εκδήλωση ακόμη πολύ πρόσφατη θα γράψω δυο λόγια φοιτητή μου, όχι για σένα που ήρθες και χάρηκα που σε είδα και γέμισες (όπως και εγώ) τις μπαταρίες σου, αλλά για σένα φίλε μου που αυτή την στιγμή μάλλον είσαι έξω και διασκεδάζεις και δεν μπήκες στον κόπο ούτε μέσω live-streaming να το δεις (αν και έμαθα ότι υπήρχαν δυσκολίες στην live μετάδοση… κρίμα).
Έχασες την ευκαρία να δεις από κοντά και να μιλήσεις σε ανθρώπους που «ξεκουνήθηκαν» από τον καναπέ τους και έκαναν «redefine their own reality» λέγοντάς μας την προσωπική τους ιστορία. Και την οποία ακούσαμε προσεκτικά, και γελάσαμε και χαρήκαμε και συγκινηθήκαμε, και (ελπίζω ότι) παραδειγματιστήκαμε… Και δεν θα αναφερθώ ξανά στην Πετρούλα, στον Σωτήρη, την Σόφη ή στην ευγενική μας οικδέσποινα Σύλβια. Ούτε στον αδειούχο (curator) από το TED Global για τοTEDxAUEB Μαζίν ή στην Ειρήνη, στον Κωσταπάνο, στην Νόρα και σε όλη την υπόλοιπη ομάδα του TEDxAUEB που κατάφεραν τόσα πολλά αυτούς τους μήνες. Ούτε στους υπόλοιπους ομιλητές, όπως ο Θεόφιλος (που btw ξεσήκωσε τα πλήθη…), οι οποίοι ήταν όλοι εξαιρετικοί και τις ομιλίες τους σύντομα θα μπορείς να δεις από το tedxaueb.com.
Έχασες που δεν ήρθες γιατί δεν είδες από κοντά και δεν άκουσες έναν και μόνο άνθρωπο… Έναν άνθρωπο που με την ομιλία του έκανε πολύ κόσμο να κλάψει, να συγκινηθεί και να σκεφτεί. Έναν άνθρωπο που με τα όσα έχει κάνει στην ζωή του έχει αποδείξει ότι η δουλειά έχει αποτέλεσμα, όταν γίνεται με προσπάθεια και ενδιαφέρον. Έναν άνθρωπο που όσο μιλούσε, καρφίτσα να έπεφτε στην αίθουσα θα την ακούγαμε. Που όταν αποχώρησε χειροκτορούσαμε όλοι όρθιοι. Έναν άνθρωπο που είχα την χαρά και την τιμή να προτείνω στα παιδιά του TEDxAUEB ως πιθανό ομιλητή. Έναν πραγματικό ΔΑΣΚΑΛΟ. Ο δάσκαλος-θεολόγος Κλήμης Πυρουνάκης 
μοιράστηκε μαζί μας τι σημαίνει να είσαι ΔΑΣΚΑΛΟΣ, πραγματικός ΔΑΣΚΑΛΟΣ. Τι σημαίνει να κάνεις την «δουλειά» αυτή όπως πραγματικά πρέπει. Με όρεξη, πραγματικό ενδιαφέρον για τους μαθητές σου. Μικρή σημασία έχει αν αυτό γίνεται στις γυναικείες φυλακές του Ελαιώνα, όπως κάνει ο Κλήμης ή στην αίθουσα του δημοτικού, γυμνασίου, πανεπιστημίου, κλπ. Γιατί ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ είναι αυτός που θα δώσει στους μαθητές του την ελπίδα για το αύριο, την προοπτική, την ειλικρινή και ανιδιοτελή αγάπη. Ο Κλήμης μας περιέγραψε με μεγάλη ευαισθησία τις προσωπικές ιστορίες μαθητριών του που απέδειξαν εμπράκτως πώς το 60% πιθανότητα επαναγκλεισμού των αποφυλακισθέντων μειώνεται σε 3% όταν αυτοί απλά τελειώνουν το σχολείο στις φυλακές!!! Όταν απλά ένας δάσκαλος κάνει κάτι παραπάνω από την «δουλειά» του και με αυτό τον τρόπο κάνει «redefine other people’s reality» πλέον…
Ο Κλήμης δεν είναι βέβαια ένας τυχαίος άνθρωπος. Προέρχεται από μια οικογένεια που έχει την ανιδιοτελή προσφορά προς τους άλλους, και ειδικά προς τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη, μέσα στο αίμα της. Γιος του πατ. Γ. Πυρουνάκη, όλη η οικογένεια μαζί με εθελοντές έχουν στήσει και λειτουργούν με δυσκολία και με λίγους πόρους τόσο τις Κατασκηνώσεις Χαρούμενα Παιδιά-Χαρούμενα Νιάτα όσο και το Κέντρο Αγάπης Ελευσίνας, όπου απασχολούνται και λαμβάνουν υποστήριξη από εθελοντές, παιδιά με σοβαρές οικονομικές δυσκολίες από την περιοχή της Ελευσίνας. Αυτοί, όπως και πολλοί άλλοι παρόμοιοι οργανισμοί, χρειάζονται την βοήθειά σου/μας… Μήπως ήρθε η ώρα να σηκωθείς από τον καναπέ και να κάνεις επιτέλους «redefine your own reality»; Μήπως λέω μήπως;
Καλό βράδυ…
ΙΩΑΝΝΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ 